Comments (0)

Dzisiejsze sale kinowe już od dawna nie mają wyjątkowej atmosfery jaką wytwarzały kina na początku swojej działalności. Powszechny dostęp do telewizji oraz nowych technologii, nie wzbudza już poczucia wyjątkowości tego miejsca i emocji z tym związanych.
Współczesna technologia pozwala na zaaranżowanie kina w domu. Miłośnikom “starego kina” pozostają odwiedziny w muzeum kinematografii oraz oglądanie starych filmów,  na nowoczesnym sprzęcie.

Pierwszy projektor o nazwie kinetoskop, do zapisywania ruchomych obrazów, wynalazł w roku 1892 Tomas Edison. Obraz mogła oglądać tylko jedna osoba przez specjalny wizjer. Trzy lata później, bracia Lumiere skonstruowali kinematograf. Aparat ten umożliwiał zapis ruchomego obrazu oraz ekranowej projekcji filmu.

28 grudnia 1895 roku odbyła się pierwsza projekcja krótkiego filmu. Data ta symbolizuje narodziny kina. Na przełomie XIX i XX wieku Kazimierz Prószyński wynalazł o wiele nowocześniejszy od  kinematografu – pleograf. Urządzenie to było połączeniem kamery i projektora obrazów. Rozwój kinematografii był błyskawiczny. Na początku XX wieku w Europie i Ameryce działało już tysiące sal kinowych. W roku 1922  wynaleziono możliwość zapisu dźwięku na taśmie filmowej i powstało kino “dźwiękowe”.

Od  tego czasu projektory kinowe bardzo się zmieniły. Filmy do projekcji kinowych zapisywane są na na światłoczułych błonach fotograficznych w pojedyńczych kadrach.
Taśma filmowa przeszła wiele modyfikacji, w celu umieszczenia na niej ścieżek dźwiękowych, kolorów, czy obrazu panoramicznego.
W projektorach wciąż pojawiają się nowe funkcje, które usprawniają pracę oraz poprawiają jakość obrazu i dźwięku.

W międzyczasie wynaleziono urządzenie do rejestrowania filmów i odtwarzania ich w warunkach domowych przez podłączenie go do telewizora.
Na chwilę obecną kino nadal jest bardzo popularne i lubiane, lecz wywołuje zupełnie inne emocje oraz pełni inną funkcję niż sto lat temu.